CZYTANIE PERFORMATYWNE: JOANNA

Zapraszamy w czerwcu do Teatru Szkolnego im. Jana Wilkowskiego na premierowe czytanie performatywne sztuki “Joanna” Cornelii Rainer w przekładzie Piotra Szalszy.

GRAMY:
5 czerwca (poniedziałek), godz. 20:15
Miejsce: Akademia Teatralna im. A. Zelwerowicza w Warszawie Filia w Białymstoku, Teatr Szkolny im. Jana Wilkowskiego, ul. H. Sienkiewicza 14
wstęp wolny, bez wcześniejszej rezerwacji

Żyjemy w czasach transformacji. Znacząco przekształca się – powoli, ale jednak – postrzeganie człowieka w stronę nośnika wielu tożsamości.

Pomimo że nadal najczęściej utożsamiamy jedną osobę z tą „zawsze uśmiechniętą”, a inną z tym „zawsze bystro-ironicznym”. Pomimo że panujący powszechnie szybki tryb życia i nasze szybkie wybory, szybkie słowa, szybkie osądy, często nie biorą pod uwagę tego, że konkretne zachowanie to obraz li tylko jednego oblicza jednostki, która w danych okolicznościach, w danym towarzystwie, z jakiegoś powodu (mniej lub bardziej świadomego) uczyniła, powiedziała, pomyślała to, a nie tamto. Pomimo wspomnianych utartych, nawykowych zachowań, jednak coraz częściej i wyraźniej da się usłyszeć w przestrzeni publicznej, a także pośród naszych wewnętrznych głosów, że żaden człowiek nie jest jednowymiarowy. Że my nie jesteśmy jednowymiarowi.

Cornelia Rainer w swoim dramacie pt. „Joanna”, przygląda się młodej kobiecie, która oto staje się przykładem złożoności ludzkiej osobowości. Jedna Joanna jest wystraszona, kolejna Joanna jest silna, inna – wulgarna, jeszcze następna – romantyczna, a kolejna…

Joanna mogłaby być Janem, wszak złożoność dotyczy każdego człowieka, bez względu na płeć, a raczej na tożsamość płciową danej jednostki. Główna bohaterka austriackiej autorki wkracza w dorosłość. Znajduje się oto w momencie, w którym wchodzi w świat zarabiania pieniędzy, dbania o swój byt. I nie chodzi tu tylko o samowystarczalność finansową, ona staje się punktem wyjścia do podroży w głąb siebie. Ale takich momentów brania pod lupę własnych wartości jest więcej. Czyż nie, starsi i bardziej doświadczeni współtowarzysze życia?

Jak pomieścić w jednej personie, w jednym imieniu tyle różnych głosów? Tyle odmiennych tożsamości noszonych przez nas na co dzień?  Czy są to głosy przemawiające „z nieba”, niczym do francuskiej imienniczki z odległych czasów – Joanny d’Arc? A może to własne podszepty motywują nas do wyjścia z własnego cienia i do zmierzenia się z jutrem? Z nowymi, codziennymi wyzwaniami, które u każdego z nas chwilami są tak trudne, niczym poprowadzenie armii francuskiej do wyzwolenia spod angielskiego ciemiężcy w XV wieku czy przeciwstawianie własnej wiary i intuicji twardemu racjonalizmowi sądu inkwizycyjnego.

Bez względu na to, w jakich czasach zostało nam dane prowadzić własny żywot, wszystkich nas łączy jedno – każde jutro to nieznane. A co nieznane, często wszak napawa lękiem. Zwłaszcza tytułową Joannę, znajdującą się w momencie układania swojej własnej hierarchii wartości, która to będzie prowadziła ją przez kolejne jutra w jej życiu. [Błażej Piotrowski]

występują studentki IV roku aktorstwa:
Aneta Ćmiel
Ewa Doan
Aleksnadra Gosławska
Ewelina Oleś

epizod:
Natalia Walaszczyk

wybór tekstu, reżyseria, inscenizacja, koncepcja świateł: 
Błażej Piotrowski

organizatorzy:
Teatr Szkolny im. Jana Wilkowskiego Akademii Teatralnej im. A. Zelwerowicza w Warszawie Filii w Białymstoku we współpracy z Austriackim Forum Kultury / Österreichisches Kulturforum Warschau.  Prawa autorskie reprezentuje Agencja Dramatu i Teatru ADiT.

notka o autorce: Cornelia Rainer to austriacka reżyserka oraz autorka urodzona 1982 w Lienz. W dzieciństwie kształcona była na oboistkę i śpiewaczkę oratoryjną w Wiedniu i w Paryżu. Już jako dorosła, w Wiedniu studiowała na kierunku podobnym do Wiedzy o Teatrze (Theater-, Film- und Medienwissenschaft), natomiast na paryskiej Sorbonne Nouvelle filozofię i filologię francuską. W trakcie studiów była wolnym słuchaczem reżyserii na festiwalach w Tyrolu, w paryskim Théâtre de l’Atalante i w Thalia Theater w Hamburgu.

W latach 2005-2009 była etatową asystentką reżyserską w wiedeńskim Burgtheater, tam też samodzielnie wyreżyserowała swoje pierwsze spektakle. Brała udział w licznych międzynarodowych projektach teatralnych i warsztatach, m.in. z Georgem Banu, Peterem Brookiem i Mariną Abramovic. Dawała też wykłady z dziedziny muzyki i ruchu tanecznego na uczelni w Graz. Od roku 2017 należy do jury Austriackiego Ministerstwa Kultury i Sztuki.

Jej film Gil und Dole świętował w 2021 światową prapremierę na festiwalu TiFF Bell Lightbox – FemaleEyeFilmFestival w Toronto, do którego została nominowana w kategorii “Best Foreign Short”.

Cornelia Maria Rainer mieszka w Wiedniu z mężem i dwójką dzieci. [źródło: adit.art.pl]

PREMIERA: DOTYK KASZMIRU

Fotografia dramaturga Bernharda Aichnera

Foto © Harald Krichel

Zapraszamy na premierę czytania performatywnego sztuki austriackiego twórcy Bernharda Aichnera „Dotyk kaszmiru“ w przekładzie Marka Szalszy.

GRAMY

25.10.2022 (wtorek), godz. 20.15
Teatr Szkolny im. Jana Wilkowskiego w Białymstoku, ul. H. Sienkiewicza 14
Wstęp wolny, bez wcześniejszej rezerwacji

Zmysły widza są blisko bohaterów prowadzących przerywaną rozmowę przez sekstelefon. To Maria i Gottlieb, ale imiona nie mają znaczenia, bo to może być każdy z nas, którego los poprowadzi podobnymi meandrami i spotka z inną osobą. Rozmowa musi trzymać się zasad: ona jest zdeterminowana, żeby spełnić życzenia klienta i doprowadzić go do satysfakcji, za którą on słono płaci. Jednak cena uwarunkowana jest czasem, a więc tym wyższa, im dłużej trwa.  Początkowo Marii udaje się narzucić swoje zasady, nie angażuje się, jest profesjonalna. Jednak Gottlieb wciąga ją w swoją historię. Kierując jej wyobraźnią i manipulując emocjami, zdobywa nad nią przewagę. Po kilku przerwanych rozmowach to ona będzie czekać, aż on zadzwoni, a nie odwrotnie. 

Tekst trzyma w napięciu, mimo że to tylko dwie osoby rozdzielone umowną przestrzenią swoich mieszkań. Niemożliwe staje się możliwym dzięki potrzebie bliskości silniejszej niż strach.

adaptacja sceniczna: Florian Eisner
reżyseria: Marta Rau
obsada: Paula Czarnecka i Mateusz Smaczny
scenografia: Karolina Krot (AT)

Bernhard Aichner – austriacki pisarz i fotograf, urodzony w 1972 w Innsbrucku. Autor bestsellerowej trylogii „Mścicielka”.

organizatorzy:
Teatr Szkolny im. Jana Wilkowskiego Akademii Teatralnej im. A. Zelwerowicza w Warszawie Filii w Białymstoku we współpracy z Austriackim Forum Kultury / Österreichisches Kulturforum Warschau.  Prawa autorskie reprezentuje Agencja Dramatu i Teatru ADiT

 

PRACOWNIA TEATRU AUSTRIACKIEGO: JELINEK

Grafika przedstawia en face twarz pisarki Elfriede Jelinek w wieku ok 50 lat. Kobieta ma długie włosy częściowo zaczesane do góry, usta pomalowane szminką. Na zdjęcie został nałożony niebieski filtr.

Zapraszamy na kolejne seminarium z cyklu „Pracownia teatru austriackiego: nie/pamięć”

Elfriede Jelinek, Rechnitz (Anioł Zagłady)

Prowadzenie: Monika Muskała; Monika Szczepaniak (Uniwersytet Kazimierza Wielkiego w Bydgoszczy), Agnieszka Jezierska-Wiśniewska (Uniwersytet Warszawski), Krzysztof Tkaczyk (Uniwersytet Warszawski)
Lektura: Elfriede Jelinek, Rechnitz (Anioł Zagłady), przeł. Monika Muskała

Jak zdać relację z łowów na ludzi? Jak mówić o tych, co zniknęli ostatecznie, o rozstrzelanych, rozwalonych i zlikwidowanych, rozdartych, podziurawionych, wydrążonych? Jak opowiedzieć o tych startych do cna wielogodzinną pracą, do niczego już niepotrzebnych, o ich zgruchotanych przez wściekłe pociski bezbronnych ciałach, z których wydobywa się krzyk, żałość i jęk? Jak pisać o tych wrzucanych do grobów (kilku z nich jeszcze żyje, gdy zasypywani są ziemią), których nikt nie znajdzie, o nigdy niepomszczonych?

Elfriede Jelinek podejmuje taką próbę w Rechnitz (Anioł Zagłady), sztuce osnutej na wydarzeniach, jakie miały miejsce w nocy z 24 na 25 marca 1945 roku na zamku w Rechnitz w Burgenlandzie należącym do hrabiny Margit von Batthyány, której przyjęcie zorganizowane dla nazistowskiej socjety zakończyło się rozstrzelaniem 180 węgierskich robotników przymusowych żydowskiego pochodzenia. Jelinek przywołuje posłańców – wyimaginowanych świadków tej masakry, po to, by ci w jej i naszym imieniu dokonali literackiej ekshumacji, rozgrzebali groby i rany, wydobyli pomordowanych z niepamięci i nadali ich śmierci wymiar aksjologiczny. Przyjrzyjmy się ich relacji.
17.05.2021 (Pon.), 19:00
ON-LINE
Po polsku
Konieczna rejestracja: ernestine.baig@bmeia.gv.at
Link do wydarzenia zostanie przesłany po rejestracji.

Organizator: Austriackie Forum Kultury w Warszawie
Partnerzy: Uniwersytet Kazimierza Wielkiego w Bydgoszczy, ADiT Agencja Dramatu i Teatru, teatralny.pl, Akademia Teatralna im. Aleksandra Zelwerowicza Filia w Białymstoku
Patronat: Instytut Germanistyki Uniwersytetu Warszawskiego

Foto: Elfriede Jelinek, Munich, 9.2004, © G. Huengsberg

PRACOWNIA TEATRU AUSTRIACKIEGO: BERNHARD

Zapraszamy na kolejne seminarium z cyklu „Pracownia teatru austriackiego: nie/pamięć”
Absolucji nie będzie. Thomas Bernhard “Plac Bohaterów”
Prowadzenie: Monika Muskała, Artur Pełka (Instytut Filologii Germańskiej UŁ, Uniwersytet Łódzki – Wydział Filologiczny), Krzysztof Tkaczyk (Uniwersytet Warszawski)
Lektura: Thomas Bernhard, Plac Bohaterów, przeł. Grzegorz Matysik

Wystawiony na austriackiej narodowej scenie Burgtheater w 1988 roku, w pięćdziesiątą rocznicę Anschlussu “Plac Bohaterów” Thomasa Bernharda uderzył jak grom z jasnego nieba w zamożne i indyferentne moralnie i politycznie społeczeństwo Austrii późnych lat 80tych, zarzucając mu wprost moralną zapaść, antysemityzm i bezrefleksyjne tkwienie w wygodnej powojennej amnezji. Ten swoisty testament, na poły diagnoza historiozoficzna, na poły moralitet jednego z największych dramatopisarzy, jakich miała Austria, wywołał falę powszechnego oburzenia. Autorowi zarzucano atawistyczną nienawiść do wszystkiego, co austriackie, niechętnie natomiast dociekano źródeł jego lęków przed odradzającym się nazizmem. Walory literackie i artystyczne utworu zeszły na dalszy plan.
Jak dzisiaj czytamy i odczytujemy to teatralne opus magnum Bernharda? Na ile wciąż aktualna pozostaje jego bezwzględna krytyka społeczeństwa austriackiego (i czy aby tylko austriackiego)? Czy gotowi jesteśmy zmierzyć się z Bernhardowskim apelem do sumień i uderzyć się we własne piersi? I wreszcie: co z teatralnym stylem Bernharda, jedynym w swoim rodzaju, niepodrabialnym? Pytań wiele. Odpowiedzi na nie spróbujmy poszukać na naszym seminarium.

19.04.2021(pon.), 19:00
ON-LINE
Konieczna rejestracja: ernestine.baig@bmeia.gv.at
Link do wydarzenia zostanie przesłany po rejestracji.
po polsku
Organizatorzy: Austriackie Forum Kultury / Österreichisches Kulturforum Warschau, Uniwersytet Warszawski
Partnerzy: Instytut Germanistyki Uniwersytetu Warszawskiego (Instytut Germanistyki UW, ZSS Instytutu Germanistyki UW) Agencja Dramatu i Teatru ADiT (ADiT Agencja Dramatu i Teatru), www.teatralny.pl (teatralny.pl), Akademia Teatralna Filia w Białymstoku (Akademia Teatralna im. Aleksandra Zelwerowicza Filia w Białymstoku)
Sponsor główny Austriackiego Forum Kultury w Warszawie: InterRisk Towarzystwo Ubezpieczeń Spółka Akcyjna Vienna Insurance Group – https://www.interrisk.pl/
Zdjęcie Thomas Bernharda: Monozigote – Eigenes Werk, CC BY-SA 4.0

PRACOWNIA TEATRU AUSTRIACKIEGO: NIE/PAMIĘĆ

dekoracja

Zapraszamy serdecznie na nowy cykl seminariów Pracowni teatru austriackiego: nie/pamięć organizowany przez Austriackie Forum Kultury. Nasza uczelnia jest jednym z partnerów projektu. Pierwsze seminarium w formule on-line “Spowiedź subwersywna. Helmut Qualtinger i Carl Merz, Pan Karl” odbędzie się 29 marca o godz. 19:00. Wymagana jest rejestracja – wszystkie szczegóły znajdują się poniżej.

Pracownia teatru austriackiego: nie/pamięć

Teatr opowiada proste historie. Tylko tyle i aż tyle. Ale, w co chcemy wierzyć, te historie mogą zmieniać świat. Bo teatr, jeśli tylko podejmie ryzyko poruszania spraw trudnych i niewygodnych, i uda się w rejony, w które niechętnie i nie nazbyt często się zapuszczamy, może być miejscem krytycznej refleksji i po/ważnego społecznego dialogu.
W pierwszej odsłonie Pracowni teatru austriackiego, którą zatytułowaliśmy nie/pamięć, chcemy rozmawiać o odważnych tekstach pisarek i pisarzy austriackich, utworach, które drażniły (a może wciąż jeszcze uwierają?), bo eksplorowały trudne aspekty historii Austrii i przywracały je pamięci zbiorowej Austriaków, narażając się na „gniew ludu”.
Nie chcemy jednak ograniczać się jedynie do potencjału prowokacyjnego omawianych tekstów, do przysłowiowego „kalania gniazda”, dlatego zapytamy o ich jakość literacką, przyjrzymy się zastosowanym strategiom narracyjnym i mechanizmom oddziaływania oraz zastanowimy się nad ich recepcją w Austrii, a może i szerzej w Europie.
Przed nami m.in.: Pan Karl Helmuta Qualtingera i Carla Merza, Plac Bohaterów Thomasa Bernharda, Rechnitz (Anioł zagłady) Elfriede Jelinek czy niezamężna Ewalda Palmetshofera.

Pierwsze seminarium: Spowiedź subwersywna. Helmut Qualtinger i Carl Merz, Pan Karl

Prowadzenie: Monika Wąsik (Uniwersytet Łódzki), Jacek St. Buras, Krzysztof Tkaczyk (Uniwersytet Warszawski)
Lektura: Helmut Qualtinger i Carl Merz, Pan Karl, przeł. Jacek St. Buras, „Dialog” Nr. 4/2019, str. 120-135
Organizatorzy: Austriackie Forum Kultury, Uniwersytet Łódzki, Uniwersytet Warszawski

Wieczorem 15 listopada 1961 roku w publicznej telewizji austriackiej ORF rozdzwoniły się telefony. Dzwonili oburzeni telewidzowie. Niejaki Pan Karl — archetyp drobnomieszczańskiego wiedeńczyka, odgrywany przez popularnego Helmuta Qualtingera — przypomniał im o czymś, o czym z pewnością nie chcieli pamiętać: o ich niechlubnej nazistowskiej karcie, o przywitanym z radością Anschlussie i prześladowaniach Żydów.
Karl w swoim monologu kreuje się na ofiarę wielkiej historii, człowieka apolitycznego, wręcz idealistę, z każdym kolejnym słowem udowadnia jednak, że był nie tylko świadkiem, ale i aktywnym współuczestnikiem wydarzeń. A z tego wypadałoby się przynajmniej wyspowiadać. Podczas spotkania zastanowimy się nad mechanizmami wikłania się jednostki w wielką politykę i zapytamy, na czym polega niezwykły potencjał krytyczny tekstu pomyślanego jako prowokacja i impuls do debaty nie tylko o przeszłości.

Po polsku
29.03.2021 (pon.), 19:00
ON-LINE
Konieczna rejestracja: ernestine.baig@bmeia.gv.at
Link do wydarzenia zostanie przesłany po rejestracji.

Sponsor główny Austriackiego Forum Kultury:

logo sponsora InterRisk

 

 

 

 

Partnerzy projektu:

logo partnera Uniwersytet Warszawski Wydział Neofilologii Instytut Germanistyki

logo partnera Agencja Dramatu i Teatr ADiT

logo partnera magazyn internetowy Teatralny.pl

KSIĘŻNICZKA EISENHERZ – PREMIERA ON-LINE!

Czytanie performatywne on-line sztuki „Księżniczka Eisenherz“ Franzobla (we współpracy z Wernerem Müllerem)
Przekład: Marek Szalsza
Wprowadzenie: dr hab. Krzysztof Tkaczyk (Uniwersytet Warszawski)

Trudno dziś nie zgodzić się ze zdaniem jednej z bohaterek dramatu Franzobla: „naziści zostaną przy władzy. Zmienią tylko kolory […]. A pozostali? O nich lepiej nie wspominać, oni zawsze byli i na zawsze pozostaną hołotą”. Galeria przerysowanych postaci, które w „Księżniczce Eisenherz” przewijają się pod dachem Milli w ciągu jednego dnia, zapisanego w historii upadkiem Hitlera, została niestety zdeklasowana przez rzeczywistość, którą oglądamy na co dzień w naszym nowym pięknym stuleciu. Zapraszamy do konsumpcji tego rozchwianego świata austriackiej prowincji lat trzydziestych. Jedzmy z pełnymi ustami. Jak hołota.

Marcin Bartnikowski

Milli jest w ciąży i z tęsknotą oczekuje swojego walczącego na froncie męża. W jej domu, który wydaje się idealnym schronieniem, pojawiają się kolejni partyzanci. Dowiedziawszy się o śmierci swojego syna, a zarazem męża Milli, Ernestyna wpada w rozpacz i chce odebrać Milli małego Wernera. Milli i Ernestyna, łącząc się w bólu, zbliżają się do siebie. Milli sądzi, że to koniec, jednak nie może pozwolić, by jej syn dostał się w ręce nazistów. Szef miejscowej organizacji partyjnej ujawnia, że jest członkiem ruchu oporu, a Wenzel – nazista i teść Milli – zjawia się z wojennym łupem: całym naręczem nazistowskich orderów.

Milli – tytułowa Księżniczka Eisenherz, charyzmatyczna heroina o żelaznym sercu – ryzykowała własnym życiem przewożąc w dziecięcym wózku chleb dla głodujących Żydów, podczas gdy jej koledzy partyzanci rozdawali ulotki i angażowali siły. Sztuka Franzobla, groteskowa wizja niechlubnej przeszłości Austrii, opowiada o przewadze ogólnoludzkich, humanistycznych wartości nad wielkimi, politycznymi ideami oraz o rozliczaniu historii przez przyszłe pokolenia. Czyni to jednak w typowo farsowym stylu, co powoduje, że włos jeży się na głowie.

Premiera: 30.11.2020 (poniedziałek), 20:00 na naszym kanale YouTube.
Czytanie będzie dostępne do 2.12.2020 do godz. 20:00 (48 h). Link do rejestracji czytania zostanie opublikowany na dedykowanym wydarzeniu na Facebooku.

Realizatorzy:
Reżyseria, scenariusz, opracowanie muzyczne: Marcin Bartnikowski
Scenografia: Marcin Bartnikowski, Marcin Bikowski
Osoby:
Werner, ok. 60 – syn Milli – Marcin Bartnikowski (współczesność)
Milli, ok. 25 – pielęgniarka na urlopie macierzyńskim – Anna Stela
Ernestyna, ok. 45 – jej teściowa – Agnieszka Roszkowska
Wenzel (zwany Adolfem), ok. 50 – jej teść, nieco upośledzony na umyśle, nosi mundur SA – Krzysztof Ogłoza
Mitzi, ok. 25 – jej koleżanka szkolna, w partyzantce, twierdzi, że była w kacecie – Agnieszka Sawicka (AT)
Kuppi, ok. 30 – berlinka w zaawansowanej ciąży, mowa kolokwialna nieco inna niż w Styrii – Natalia Sakowicz
Lipp, ok. 30 – opozycjonista, chętnie dowcipkuje – Maciej Grzegorczyk (AT)
Titsch, ok. 30 – opozycjonista, poważniejszy, był w kacecie – Aleks Joński (AT)
Położna – wiedenka, mowa prostacka, przetykana sloganami – Agnieszka Makowska
Franz Stelzenliebhaber – szef miejscowej organizacji partyjnej, nosi mundur SA – Marcin Bikowski
Chór – wszyscy

W spektaklu występują studenci i wykładowcy kierunku aktorskiego Akademii Teatralnej Aleksandra Zelwerowicza w Warszawie, Filii w Białymstoku oraz aktorka zaprzyjaźnionego warszawskiego Teatru Dramatycznego.

Franzobel, właść. Franz Stefan Griebl – urodzony w roku 1967 w Vöcklabruck w Górnej Austrii prozaik, poeta, dramatopisarz i nonkonformista, pisze od roku 1989, znakiem rozpoznawczym jego twórczości są absurd, groteska i czarny humor.

Organizatorzy:
Teatr Szkolny im. Jana Wilkowskiego Akademii Teatralnej im. A. Zelwerowicza w Warszawie, Filii w Białymstoku we współpracy z Austriackim Forum Kultury / Österreichisches Kulturforum Warschau
Prawa autorskie reprezentuje ADiT Agencja Dramatu i Teatru

BÓG HONOR OJCZYZNA – PREMIERA ONLINE!

W ciągu najbliższych kilku miesięcy zaprezentujemy Państwu premierowo trzy teatralne wydarzenia on-line zrealizowane pod egidą Teatru Szkolnego im. Jana Wilkowskiego. Zebraliśmy je w jeden cykl pod nazwą #wwwilkowski, który rozpoczniemy już 20 czerwca o godz. 18:00 czytaniem performatywnym sztuki Ibrahima Amira „Bóg Honor Ojczyzna” w tłumaczeniu Karoliny Bikont i reżyserii Krzysztofa Ogłozy. 14 lipca zaprosimy Państwa na premierę dyplomu IV roku aktorstwa „PanDemIJa” (reż. Agata Biziuk), a na zakończenie cyklu pokażemy rejestrację spektaklu „Garden party” Vaclava Havla w reżyserii Łukasza Lewandowskiego i Błażeja Piotrowskiego. O wszystkich szczegółach informować będziemy Państwa na bieżąco.

🔵 Czytanie performatywne sztuki „Bóg Honor Ojczyzna” Ibrahima Amira w przekładzie Karoliny Bikont

🔵 Honor rodziny splamiony! Córka uciekła z kochankiem od męża i dzieci. Teraz leży w pokoju obok, związana i zakneblowana, i czeka na karę. Kto jednak dokona „zabójstwa honorowego”, aby przywrócić rodzinie należną jej cześć? Ojciec, zdradzony mąż, brat, a może teść? Nikt się jakoś do tego nie pali – stawką jest wszak wieloletnie więzienie. Sprawa się komplikuje, gdy zupełnie niespodziewanie do drzwi puka policja, a wkrótce potem zjawia się, zabity rzekomo, kochanek… To wszystko w szalonej komedii społecznej ze śmiertelnie poważnym tematem w tle.

🔵 Premiera: 20.06.2020 (sobota), 18:00 icon-caret-square-o-right na naszym kanale YouTube 
Link do rejestracji czytania zostanie opublikowany 20.06.2020 o godz. 18:00 w poście na tym wydarzeniu na Facebooku. Nagranie będzie dostępne przez 48 h, do 22.06.2020 (poniedziałek) do godz. 17:59.

🔵 Realizatorzy:
Reżyseria: Krzysztof Ogłoza
Scenografia: Agnieszka Roszkowska
Wprowadzenie: dr hab. Krzysztof Tkaczyk (Uniwersytet Warszawski)
Występują: Marcin Bikowski, Magdalena Słowik, Izydor Łobacz, Marcin Bartnikowski, Tomasz Frąszczak, Milena Kranik, Krzysztof Ogłoza, Agnieszka Roszkowska

🔵 Autor:
Ibrahim Amir – lekarz i dramatopisarz, urodził się w roku 1982 w Aleppo w Syrii, od roku 2002 mieszka i pracuje w Wiedniu. Za sztukę „Bóg Honor Ojczyzna” otrzymał prestiżową nagrodę Nestroya za najlepszą produkcję teatru offowego.

🔵 Organizatorzy:
Teatr Szkolny im. Jana Wilkowskiego Akademii Teatralnej im. A. Zelwerowicza w Warszawie, Filii w Białymstoku we współpracy z Austriackim Forum Kultury / Österreichisches Kulturforum Warschau
Prawa autorskie reprezentuje ADiT Agencja Dramatu i Teatru

Zobacz trailer spektaklu:

The owner of this website has made a commitment to accessibility and inclusion, please report any problems that you encounter using the contact form on this website. This site uses the WP ADA Compliance Check plugin to enhance accessibility.